Bazen behin bi apo txiki Miren eta Garbiñe izenekoak, bere gurasoekin bizi zirenak.
Egun batean paseo bat ematera joan zirenean laurok, kamino batetik pasatzean, Miren eta Garbiñeren gurasoak auto batek arrapatu zioten. Bihak korrika joan ziren eta hildak zeudela ikustean negarrez hasi ziren. Umezurtz geratu ziren.
Pixkat beranduago sorgin bat atera zen, eta Miren eta Garbiñe neska bihurtu zituen. Sorginak esan zuen neskak beti izan nahi bazuten, gauza bat egin behar zuten: Aitzol izeneko mutil bat zegoen herri batean beti negarrez hasi zena, eta egin behar zutena, berrez egitea zen.Baina bakarrik hiru egun zituztez hori egiteko.
Egun batez herri batera joan eta negarrez ari zen mutiko bat entzun eta hara joan ziren. Aitzolekin egon ziren eta esan zion ilargia ematen bazion ez zuen negar egingo.
Miren eta Garbiñe etxe horretan zegoen gela batean sartu eta bila hasi ziren. Lampara zuri bat aurkitu eta Aitzolengana joan ziren. Aitzol oso pozik zegon baina lampara erori zitzaionean berriz negarrez hasi zen.
Horrela bi egun egon ziren Aitzolekin: Soldaduak nahi zituen edo bestela soinu bat, pistola...
Baina hirugarren eguna zenean Aitzolen etxean sorgina ater zen eta apo bihurte behar zituela esan zion Aitzol horaindik negarrez zegoelako.
Baina bat batean Aitzol:
- Ez, ez eraman mesedez, lortu dute, nik osos pozik nago beraiekin.
Sorgina ez zegoen oso konforme baina lortu zuten.
Miren eta Garbiñe Aitzolekin eta bere amarekin geratu ziren bizitzera.
Amaiera
No hay comentarios:
Publicar un comentario